Η ιστορία ενός οράματος...

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι να ’ναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις

…
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες την ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
…

Πάντα στον νου σου να’ χεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι.
Χωρίς αυτήν δεν θα’ βγαινες στο δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Αυτοί οι στίχοι έκαναν μεγάλη εντύπωση στον μικρό Πρωταγωνιστή, όταν διάβαζε το γνωστό ποίημα του Καβάφη. Έτσι πήρε την απόφαση μια μέρα ν’ αλλάξει τον κόσμο. «Κ’ αν δεν τα καταφέρω θα γινόταν πιο σοφός, από το ταξίδι μου», σκεπτόταν. Θα ήθελε πολύ να γίνει πραγματικότητα. Να ξεκινήσει ένα ταξίδι δίχως τελειωμό, ώστε να βελτιώσει τον κόσμο. Οι σπουδές, η καθημερινότητα, η δουλειά, η ρουτίνα τον έκαναν να ξεχάσει κάποιους από τους στίχους, αλλά στο μυαλό του ήταν πάντα η Ιθάκη του.

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι να ’ναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις

…
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες την ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

…

Πάντα στον νου σου να’ χεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
…

πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
…
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Αυτό θυμόταν ο Πρωταγωνιστής από τον Καβάφη που διάβαζε μικρός, όταν βρήκε κι άλλους, όπως πίστεψε, ονειροπόλους. «Επιτέλους θα μου δοθεί η ευκαιρία να πραγματοποιήσω τους στίχους, το όνειρο…» είπε προσπαθώντας να θυμηθεί ποιο κομμάτι του ποιήματος είχε ξεχάσει. Και κάπως έτσι άρχισε την προσπάθεια για το όνειρο, αν και με φόβο, με δισταγμό…

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
…
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις

…
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες την ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

…

Πάντα στον νου σου να’ χεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
…

πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
…
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Αυτό θυμόταν ο Πρωταγωνιστής από τον Καβάφη που διάβαζε μικρός, όταν αποφάσισε ότι θα πρέπει να παλέψει πιο πολύ για το όνειρό του. Θα πρέπει να πάρει την «τύχη» στα χέρια του. Οι στίχοι του Καβάφη ήταν αυτά που του έδιναν ώθηση, αν και δεν θυμόταν μερικούς… Έπρεπε ν’ αλλάξει, ν’ αναγεννηθεί για να κερδίσει το όνειρο, για να γίνουν όλα καλύτερα για όλους, όπως πίστευε. Και τα κατάφερε…

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
…

πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,

Αυτό θυμόταν ο Πρωταγωνιστής από τον Καβάφη που διάβαζε μικρός, όταν αποφάσισε ότι δεν είχε πραγματοποιηθεί τελικά το όνειρο, όταν δεν του αρκούσαν τα απλά, όταν ξαφνικά έγινε το όνειρο μεγαλύτερο κι από τον ίδιο. Αλλά τότε, αυτό που είχε μείνει από τους στίχους ήταν πολύ λίγο και μικρό για να λέγετε πια όνειρο. Στον προορισμό είχε φτάσει χωρίς να ήταν μακρύς ο δρόμος, δίχως περιπέτειες, χωρίς γνώσεις και μόνος του είχε επιλέξει να βάλει στην ψυχή του Κύκλωπες και Ποσειδώνες να τον συνοδεύουν στον δρόμο του. Ο δρόμος και τα λάθη του δεν τον έκαναν σοφό, γιατί δεν είδε ότι έφτασε στην Ιθάκη. Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι βρήκε την Ιθάκη του φτωχική και νόμιζε ότι τον γέλασε, ότι δεν είναι αυτή και ακόμα την ψάχνει. Αλλά έτσι που δεν έγινες σοφός, δίχως πείρα, δεν κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν…

Μανώλης Αξυπόλυτος